Οι δεσμοί μεταξύ παππούδων και γιαγιάδων με τα εγγόνια τους είναι πολύ ισχυροί. Πολλοί μιλούν για συναισθήματα που δεν εμφανίζονται σε καμιά άλλη σχέση. Στην Ελλάδα εμείς λέμε «του παιδιού μου το παιδί είναι δυο φορές παιδί» για να περιγράψουμε τα έντονα συναισθήματα μεταξύ της προηγούμενης γενιάς που δένεται με την επόμενη με δεσμούς αίματος.
Γιατί αγαπάς τον παππού και τη γιαγιά ρώτησαν τη μικρή αμερικανίδα, η οποία απάντησε αυθόρμητα: «Όταν αρρωσταίνω για περισσότερο από μία ημέρα λέω στον μπαμπά μου να με πάει στο σπίτι της γιαγιάς. Δεν νομίζω ότι μπορεί να με φροντίσει κάποιος καλύτερα από τη γιαγιά μου. Όταν θέλω να φάω το αγαπημένο μου φαγητό της τηλεφωνώ και αμέσως μου το ετοιμάζει. Και όταν παίρνω καλούς βαθμούς στα διαγωνίσματα ο παππούς μου, μου αγοράζει ότι θέλω. Αυτή είναι η μυστική μας συμφωνία».
Αυτά και πολλά περισσότερα είναι οι παππούδες και οι γιαγιάδες σε όλο τον κόσμο και φυσικά στην Ελλάδα της κρίσης, που στέκονται κοντά στα παιδιά και στα εγγόνια τους με όλες τους τις δυνάμεις. Με το χαμόγελό τους, με τη βοήθεια στο μεγάλωμα των εγγονιών τους αλλά και με την πενιχρή τους σύνταξη.
Όταν τα παιδιά είναι μικρά ο παππούς και η γιαγιά είναι εκεί για να τα φροντίσουν, να παίξουν μαζί τους, να πάρουν με τρόπο μαγικό το άγχος και τη στεναχώρια τους. Και όταν τα εγγόνια μεγαλώσουν είναι πάλι εκεί για να γίνουν οι φίλοι τους, να τα συμβουλεύσουν, να γίνουν οι έμπιστοί τους. Είναι εκείνοι που μας αγάπησαν πριν ακόμη έλθουμε στη ζωή, μας αγαπούν πάντα και μας συγχωρούν τα πάντα.
Και για όλα αυτά παίρνουν από εμάς μια αγάπη μοναδική, που δεν έχει αρχή και τέλος.
