Ο Άρνολντ Σβαρτσενέγκερ χρησιμοποίησε "αυταρχική" ανατροφή

Οι ψυχολόγοι λένε ότι υπάρχει καλύτερος τρόπος για να μεγαλώσει κανείς επιτυχημένα παιδιά.

Ο ρόλος του Άρνολντ Σβαρτσενέγκερ ως πατέρας πέντε παιδιών είχε αρκετές δραματικές στιγμές.

Ο ηθοποιός, body-builder και πολιτικός – ο οποίος προωθεί ένα νέο βιβλίο με τίτλο ” Να είσαι χρήσιμος: Επτά εργαλεία για τη ζωή” – μίλησε πρόσφατα για τα σκαμπανεβάσματα της ανατροφής των ενήλικων πλέον παιδιών του, καθώς και για τις τακτικές που χρησιμοποίησε για να μεταδώσει μαθήματα ζωής.

Ορισμένες από αυτές φαίνονται κάπως ακραίες: Ο Σβαρτσενέγκερ έκαψε ένα ζευγάρι παπούτσια της κόρης του Κάθριν, όταν εκείνη ήταν παιδί, αφού δεν κατάφερε να τα τακτοποιήσει σωστά, παρά τις επανειλημμένες οδηγίες του πατέρα της, όπως είπε.

Μια άλλη φορά, είπε ο Σβαρτσενέγκερ, πέταξε το στρώμα του 9χρονου τότε γιου του Πάτρικ από ένα μπαλκόνι και στην πισίνα της οικογένειας “μαζί με τα σεντόνια, τα μαξιλάρια, τα πάντα”, ως απάντηση στο ότι το παιδί δεν έστρωσε σωστά το κρεβάτι του.

Ο αυστριακής καταγωγής μεγαλο-σταρ, ο οποίος διετέλεσε 38ος κυβερνήτης της Καλιφόρνια, επέμενε τα παιδιά του “να φτιάχνουν μόνοι τους το κρεβάτι τους, να καθαρίζουν μόνοι τους το ντους τους, να φροντίζουν μόνοι τους την τουαλέτα τους και να πλένουν μόνοι τους τα ρούχα τους”. Μεγάλωσε με ελάχιστα χρήματα και με αυστηρό πατέρα και ήθελε να διασφαλίσει ότι τα παιδιά του θα είναι αυτάρκη και υπεύθυνα.

Ο Σβαρτσενέγκερ δήλωσε ότι σήμερα έχει “πολύ καλές σχέσεις με τα παιδιά μου” και ότι τα ενήλικα παιδιά του συχνά γελούν όταν αναλογίζονται τις τιμωρίες του. Καυχιούνται ότι ο πατέρας τους δεν τους άφηνε ποτέ να ξεφύγουν με τίποτα, είπε.

Πράγματι, η “ακραία” στρατηγική μπορεί να ήταν μια απολύτως καλή επιλογή για κάποιον σαν τον Σβαρτσενέγκερ, αναφέρει στο CNBC Make It η παιδοψυχολόγος Φράνσιν Ζέλτσερ, με έδρα τη Νέα Υόρκη: Ο πλούσιος τρόπος ζωής των παιδιών του σήμαινε πιθανότατα ότι ο Πάτρικ είχε ακόμα κάπου να κοιμηθεί εκείνο το βράδυ και η Κάθριν είχε κι’ άλλα ζευγάρια παπούτσια.

Για τους περισσότερους γονείς, όμως, δεν είναι ο καλύτερος ή ασφαλέστερος τρόπος για να κρατήσουν τα παιδιά σε τάξη, προσθέτει η Ζέλτσερ.

Να γιατί:

Το “αυταρχικό” στυλ έχει πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα

Κρίνοντας από μακριά, οι ενέργειες που περιέγραψε ο Σβαρτζενέγκερ ταιριάζουν με την περιγραφή ενός “αυταρχικού” γονέα, ενός από τα τέσσερα διακριτά στυλ ανατροφής που περιγράφουν οι ψυχολόγοι, εξηγεί η Ζέλτσερ.

Οι αυταρχικοί γονείς είναι συνήθως άκαμπτοι και αυστηροί, δικαιολογώντας συχνά τις σκληρές τιμωρίες ως σκληρή αγάπη. Το στυλ αυτό μπορεί να είναι αποτελεσματικό στην ανατροφή εξαιρετικά υπάκουων παιδιών, και στο πιο ακραίο σημείο του, μπορεί να προκαλέσει συνέπειες όπως χαμηλότερη αυτοεκτίμηση, λιγότερη ανεξαρτησία ή λιγότερη ικανότητα να σκέφτονται μόνοι τους, λένε οι ψυχολόγοι.

Δεν υπάρχει ένα μόνο τέλειο στυλ ανατροφής, προσθέτει ακόμη η Ζέλτσερ: Η πιο επιτυχημένη προσέγγιση συνδυάζει διαφορετικά στυλ ανάλογα με την κατάσταση. Μερικές φορές, πρέπει να δίνετε στα παιδιά σας το λόγο για να θέτουν τα δικά τους όρια. Άλλες φορές, μια αυταρχική προσέγγιση μπορεί να βοηθήσει να διασφαλιστεί ότι οι υπάρχοντες κανόνες δεν παραβιάζονται.

“Δεν έχει σημασία αν πρόκειται για το στρώσιμο των κρεβατιών [ή] για το μάζεμα των παπουτσιών. Αν είναι κάτι που είστε σε θέση να κάνετε και η προσδοκία είναι να το κάνετε, θα πρέπει να το κάνετε, ακόμη και αν υπάρχει κάποιος άλλος εδώ που θα το κάνει αν δεν το κάνετε”, σημειώνει η Ζέλτσερ.

Και όταν δημιουργείτε προσδοκίες για τα παιδιά σας, πρέπει να δείξετε ότι υπάρχουν πραγματικές συνέπειες όταν αυτές οι προσδοκίες δεν τηρούνται.

Τα λόγια από μόνα τους δεν έχουν πάντα το ίδιο μήνυμα με την πράξη”, λέει η Ζέλτσερ. “Έτσι, ίσως το στρώμα έξω από το παράθυρο ή τα παπούτσια και το τζάκι ήταν ο τρόπος του [Σβαρτζενέγκερ] να αποδείξει ότι σοβαρολογούσε με αυτά που έλεγε”.

Βραχυπρόθεσμη αποτελεσματικότητα έναντι μακροπρόθεσμης βιωσιμότητας

Αυτό σημαίνει ότι “υπάρχουν πολύ καλύτεροι και αποτελεσματικότεροι τρόποι για να το κάνουμε”, λέει η Ζέλτσερ.

Οι ακραίες συνέπειες “μπορεί, βραχυπρόθεσμα, να είναι αποτελεσματικές”, εφόσον ενισχύουν τους υπάρχοντες κανόνες και δεν τρομάζουν το παιδί ή δεν βλάπτουν την ικανότητά του να σας εμπιστεύεται, λέει.

Αλλά μακροπρόθεσμα, “η τιμωρία δεν είναι βιώσιμη”, προσθέτει. Επιπλέον, οι έρευνες δείχνουν ότι η θετική ενίσχυση -όπως ο έπαινος στο παιδί σας όταν στρώνει το κρεβάτι του- είναι καλύτερη στην ενθάρρυνση της επιθυμητής συμπεριφοράς συνολικά.

Βρείτε τη σωστή ισορροπία μεταξύ των στυλ ανατροφής, ώστε να μπορείτε να εφαρμόζετε τα πάντα με μέτρο, αντί να κολλάτε στα άκρα, συνιστά η Ζέλτσερ. Το κλειδί για την ανακάλυψη της σωστής προσέγγισης συνήθως περιλαμβάνει “τον έλεγχο με το παιδί σας” και το να καταλάβετε τι λειτουργεί και τι όχι, λέει.

“Είναι η μέθοδός σας ακραία ή όχι; Δουλεύει; Έτσι, αν το στρώμα έξω από το παράθυρο έκανε το παιδί να αρχίσει να στρώνει το κρεβάτι, τότε λειτούργησε. Υπέροχα”, λέει. “Αν όχι, τότε το να πετάξετε ένα άλλο στρώμα από το παράθυρο μπορεί να μην είναι η λύση”.

cnbc – Raising Successful Kids