Μετακόμισα στην Ιαπωνία για να διδάξω Αγγλικά για ένα χρόνο, όπως νόμιζα. Γνώρισα έναν Ιάπωνα, παντρεύτηκα, έκανα παιδιά και έμεινα εδώ.
Γρήγορα συνειδητοποίησα ότι ο αμερικανικός τρόπος ανατροφής μου δεν ήταν συμβατός με τον ιαπωνικό τρόπο ανατροφής.
Ήρθα στην Ιαπωνία για να διδάξω αγγλικά για ένα χρόνο στο πλαίσιο ενός προγράμματος που χρηματοδοτείται από την κυβέρνηση. Αποφάσισα να μείνω για δεύτερο χρόνο, κατά τη διάρκεια του οποίου γνώρισα τον Ιάπωνα καθηγητή φυσικής αγωγής γυμνασίου που θα γινόταν ο σύζυγός μου. Δεδομένου ότι είχε το δικαίωμα ισόβιας απασχόλησης και, ως μοναχογιός, ήταν υπεύθυνος για τους γονείς του, παραμείναμε στην Ιαπωνία. Επτά χρόνια αργότερα, γέννησα τα δίδυμα παιδιά μας.
Ήθελα τα παιδιά μας να μεγαλώσουν δίγλωσσα
Είχα αποφασίσει από νωρίς ότι θα έμενα στο σπίτι και θα φρόντιζα τα μωρά μας. Ήθελα να μεγαλώσουν δίγλωσσα, με επίγνωση της αμερικανικής κουλτούρας. Ζώντας σε μια συντηρητική γωνιά της Ιαπωνίας, μπορεί να μην ένιωθαν ότι ταιριάζουν, αλλά ήθελα να είναι περήφανα για την καταγωγή τους.
Κανόνισα συναντήσεις για παιχνίδι με άλλα διπολιτισμικά παιδιά. Τους διάβασα βιβλία με εικόνες που περιείχαν διπολιτισμικούς χαρακτήρες και έγραψα και δημοσίευσα ιστορίες γι’ αυτά σχετικά με μισοϊαπωνικά παιδιά στην Ιαπωνία.
Τους σύστησα αμερικανικά φαγητά, όπως τα μακαρόνια με τυρί, και πολιτιστικές παραδόσεις, όπως το κυνήγι των πασχαλινών αυγών.
Όταν τα παιδιά μου ξεκίνησαν το σχολείο, ένιωθα ότι έκανα τα πάντα λάθος
Η κόρη μου είναι κωφή και έτσι την εγγράψαμε στο πρόγραμμα πρώιμης παρέμβασης στη Σχολή Κωφών. Οι μητέρες έπρεπε να συνοδεύουν τα παιδιά τους κάθε μέρα. Σε μια από τις πρώτες μέρες, ετοίμασα ένα σάντουιτς, πατατάκια, φρούτα και μπισκότα σε ένα κουτί φαγητού με έναν χαρακτήρα από ένα αμερικανικό καρτούν που άρεσε στην κόρη μου.
“Αυτό δεν είναι πρόχειρο φαγητό;” ρώτησε μια άλλη μητέρα. Είχε ετοιμάσει ένα μπέντο με ρύζι με σχήμα ιαπωνικού χαρακτήρα κινουμένων σχεδίων, μικροσκοπικά λουκάνικα κομμένα σε σχήμα χταποδιού και καρότα που έμοιαζαν με λουλούδια. “Δεν δίνετε στα παιδιά σας αναψυκτικά, έτσι;”
Μετά την πρώτη μέρα του γιου μου στο σχολείο, παρακολούθησα μια συνάντηση γονέων και κηδεμόνων στην οποία η καθηγήτρια της τάξης μάς συμβούλευσε να επαινούμε και να αγκαλιάζουμε τα παιδιά μας. “Το άγγιγμα είναι σημαντικό”, είπε. Δεν είχα κανένα πρόβλημα με αυτό. Το έκανα ήδη. Σύντομα όμως έμαθα ότι όλες οι άλλες μητέρες είχαν ήδη γράψει τα παιδιά τους σε φροντιστήρια. Το δικό μου ήταν το μόνο που δεν ήξερε να διαβάζει και να γράφει και να κάνει τα βασικά μαθηματικά.
Ξεχνούσα συνέχεια τα πράγματα που έπρεπε να φέρουν…
Τα παιδιά μου όχι μόνο δεν τρέφονταν καλά και είχαν κακή εκπαίδευση -για τα ιαπωνικά δεδομένα- αλλά ήταν και πολύ ξεχασιάρικα. Ή, μάλλον, εγώ ήμουν ξεχασιάρα.
“Wasuremono ga oi”, μου παραπονέθηκαν οι δάσκαλοι των παιδιών μου ξανά και ξανά. “Ξεχνούν να φέρουν πολλά πράγματα”. Αν και υποτίθεται ότι τα ίδια τα παιδιά έπρεπε να ετοιμάζουν τα πράγματά τους για το σχολείο, αναπτύσσοντας έτσι την ανεξαρτησία τους, δεν υπήρχε περίπτωση να θυμούνται τα πάντα χωρίς να τους το υπενθυμίζω εγώ. Εγώ δεν μπορούσα να θυμάμαι τα πάντα γιατί, λοιπόν, ήμουν πάνω από 40 ετών.
Να τι έπρεπε να θυμάται να φέρει η κόρη μου μια μέρα στην τετάρτη δημοτικού:
- θερμός
- μαντήλι (για να σκουπίζει τα χέρια της αφού τα πλύνει)
- χαρτομάντιλα
- ακουστικό βαρηκοΐας
- πέντε κανονικά μολύβια, ακονισμένα
- κόκκινο/μπλε μολύβι
- γόμα
- ευθύγραμμος χάρακας
στρογγυλεμένος χάρακας (πώς λέγεται αυτό;) - βιβλίο φυσικών επιστημών
- Ιαπωνικό βιβλίο και τετράδιο
- βιβλίο κοινωνικών σπουδών
- τελειωμένη εργασία για το σπίτι (τρεις σελίδες)
- renrakucho (σημειωματάριο για την καταγραφή του ημερήσιου προγράμματος κ.λπ.)
- σημειωματάριο για τις ανακοινώσεις γονέων/δασκάλων
- τσάντα με φερμουάρ για σημειώματα κ.λπ.
- 100 γραμμάρια αλάτι
- κομμάτι αλουμινόχαρτο 30 cm x30 cm
- Να τι ξέχασε: το αλουμινόχαρτο, το οποίο είχα ετοιμάσει γι’ αυτήν, αλλά το οποίο ασυνήθιστα ξέχασε να βάλει στην τσάντα της.
Να τι έπρεπε να θυμάται ο γιος μου να φέρει στο σχολείο την ίδια μέρα:
- διάφορα βιβλία και τετράδια, μολύβια, γόμα, χάρακα κ.λπ.
- σχολικό μπλουζάκι
- σχολικό σορτσάκι
- καπέλο
- γεύμα
- θερμός
- μαγιό
- σκουφάκι μπάνιου
- γυαλιά
- πετσέτα
- κάρτα πισίνας
- Ξέχασε το καπέλο του.
Οι δάσκαλοι έλεγαν πάντα ότι η λήθη προμηνύει κακό για το μέλλον. Δεν είμαι σίγουρη τι φαντάζονταν ότι θα συνέβαινε αν δεν θυμόντουσαν τα πάντα κάθε μέρα, αλλά γνωρίζω πολλούς ενήλικες Ιάπωνες που ξεχνούν πράγματα.
Παρά τις ελλείψεις αυτές και όχι μόνο, είμαι στην ευχάριστη θέση να αναφέρω ότι τα παιδιά μου βγήκαν σχετικά αλώβητα από την παιδική τους ηλικία στην Ιαπωνία. Είναι τώρα ευτυχισμένοι, καλά προσαρμοσμένοι νεαροί ενήλικες που κυνηγούν τα όνειρά τους, καθώς περιστασιακά τρώνε μακαρόνια με τυρί, διαβάζουν πολλά βιβλία και ξεχνούν πράγματα.
Photo: Η συγγραφέας με τα δίδυμα παιδιά της στην Ιαπωνία. Ευγενική προσφορά της συγγραφέως στο περιοδικό Insider
Suzanne Kamata – insider
Ο πλανήτης δεν κάνει τίποτα άλλο από το να μας στηρίζει και εμείς διαπράττουμε συνεχώς εγκλήματα κατά της φύσης.
— Δάφνη Ζουνίγκα
