…και η αγωνία μου ως μητέρα να τα ετοιμάσω όλα εγκαίρως!
Καθώς καθόμουν στο τραπέζι της κουζίνας, πίνοντας τον χλιαρό καφέ μου, κοίταζα αμήχανη το ημερολόγιο μπροστά μου. Τα τέταρτα γενέθλια του γιού μου ήταν κοντά και είχα ακριβώς μία εβδομάδα για να οργανώσω το τέλειο πάρτι. Το ανέβαλα για εβδομάδες, αλλά τώρα άρχισα να συνειδητοποιώ την πραγματικότητα του εγχειρήματος.
Το μυαλό μου άρχισε να τρέχει με όλα τα πράγματα που έπρεπε να κάνω. Να στείλω προσκλήσεις, να σχεδιάσω το μενού, να διακοσμήσω το σπίτι, να αγοράσω μια τούρτα και φυσικά να σκεφτώ μερικά διασκεδαστικά παιχνίδια και δραστηριότητες για τα παιδιά. Ένιωσα έναν κόμπο στο στομάχι μου καθώς σκεφτόμουν όλη τη δουλειά που με περίμενε.
Πήρα μια βαθιά ανάσα και προσπάθησα να τα χωρίσω σε μικρότερα, διαχειρίσιμα καθήκοντα. Πρώτα απ’ όλα, έπρεπε να οριστικοποιήσω τη λίστα των καλεσμένων και να στείλω τις προσκλήσεις. Έπιασα γρήγορα δουλειά, δακτυλογράφησα μια χαριτωμένη και πιασάρικη πρόσκληση στον υπολογιστή μου και την έστειλα σε όλους τους φίλους και την οικογένειά μας.
Στη συνέχεια, έστρεψα την προσοχή μου στο μενού. Αποφάσισα για ένα απλό αλλά νόστιμο μενού με σάντουιτς, φρούτα, τυρί και κράκερς. Έβαλα στο μυαλό μου να πάρω όλα τα υλικά με μία βόλτα στα μαγαζιά και το σούπερ μάρκετ την επόμενη.
Όσο κυλούσε ο χρόνος, έπιανα τον εαυτό μου να αγχώνεται όλο και περισσότερο. Ήμουν αποφασισμένη να κάνω αυτό το πάρτι τέλειο για τον μικρούλη μου, αλλά φαινόταν ότι δεν υπήρχαν αρκετές ώρες μέσα στην ημέρα για να γίνουν όλα. Έτρεχα στο σπίτι, προσπαθώντας να ετοιμάσω τα πάντα, ενώ παράλληλα φρόντιζα τον γιό μου και έκανα ότι περνούσε από το χέρι μου για να είναι χαρούμενος και να διασκεδάζει.
Την ημέρα πριν από το πάρτι, ξενύχτησα, διακοσμώντας το σπίτι και στήνοντας τα τραπέζια και τις καρέκλες. Ήμουν εξαντλημένη, αλλά δεν μπορούσα να απαλλαγώ από την αίσθηση ότι ξέχασα κάτι σημαντικό.
Τελικά, έφτασε η μεγάλη μέρα και σηκώθηκα από τα χαράματα, βάζοντας τις τελευταίες πινελιές σε όλα. Έφτιαξα μια μεγάλη κούπα καφέ και κάθισα στο τραπέζι της κουζίνας, νιώθοντας μια αίσθηση υπερηφάνειας και ολοκλήρωσης. Το σπίτι ήταν στολισμένο, το φαγητό ήταν έτοιμο και η τούρτα ήταν πανέμορφη.
Όταν οι καλεσμένοι άρχισαν ένας – ένας να καταφθάνουν, ένιωσα μια αίσθηση ανακούφισης να με κατακλύζει. Όλα θα πήγαιναν καλά. Τα παιδιά διασκέδαζαν, άρπαζαν κι’ έτρεχαν γύρω – γύρω σφυρήχτρες, φυσούνες, μάσκες και παιχνίδια, έστηναν κυνηγητό στην αυλή. Ο γιός μου έλαμπε από ενθουσιασμό, περιτριγυ-ρισμένος από τους φίλους και την οικογένειά του.
Τη στιγμή που τραγουδούσαμε το «Happy Birthday» και ο γιός μου έσβησε τα κεριά στην τούρτα του, ένιωσα έναν κόμπο να σχηματίζεται στο λαιμό μου. Ήταν πολλή δουλειά, αλλά άξιζε τον κόπο να βλέπω τον μικρό μου τόσο ευτυχισμένο. Συνειδητοποίησα ότι το θέμα δεν είναι το τέλειο πάρτι, αλλά το να δημιουργούμε αναμνήσεις με τους ανθρώπους που αγαπάμε.
Καθώς η διασκέδαση έφτασε στο τέλος της και οι καλεσμένοι άρχισαν να με αποχαιρετούν, ένιωσα μια αίσθηση εξάντλησης να με κυριεύει. Αλλά ήταν μια καλή κούραση, αυτή που προέρχεται από τη γνώση ότι είχα δώσει τα πάντα για να κάνω τη μέρα του γιού μου ξεχωριστή.
Έβαζα τον μικρούλη μου στο κρεβάτι εκείνο το βράδυ όταν, με κοίταξε με μεγάλα, νυσταγμένα μάτια και μου είπε: “Μαμά, αυτή ήταν η καλύτερη μέρα όλων των εποχών!”. Χαμογέλασα, νιώθοντας υπερηφάνεια και ικανοποίηση. Ήταν πολλή δουλειά, αλλά άξιζε τον κόπο να βλέπω το μικρό μου παιδί τόσο ευτυχισμένο. Και πέφτοντας για ύπνο εκείνο το βράδυ, ήξερα ότι θα τα έκανα όλα αυτά ξανά στο λεπτό, γιατί το να είσαι μαμά είναι η καλύτερη δουλειά στον κόσμο.
Κείμενο: Μίνα Κανελλίδου
Ο πλανήτης δεν κάνει τίποτα άλλο από το να μας στηρίζει και εμείς διαπράττουμε συνεχώς εγκλήματα κατά της φύσης.
— Δάφνη Ζουνίγκα
